Dag 18: Edinburgh Zoo en terug naar Nederland

Edinburgh Zoo

Omdat ons vliegtuig pas aan het eind van de middag vertrok hadden we nog een aantal uren te gaan voordat we naar het vliegveld moesten. Het Original Raj Hotel zat vlakbij de dierentuin van Edinburgh en daar hebben we de laatste uren van onze vakantie doorgebracht.




Het bleek een behoorlijk grote dierentuin te zijn en de chimpansees werden net gevoerd toen we er aan kwamen.

Kapucijnaapje

In een groot verblijf zat een groep kapucijnaapjes en doodshoofdaapjes bij elkaar. Een kapucijnaapje deed zijn uiterste best om een badje met water om te werpen. Wat niet lukte. Het beestje werd pas rustig nadat het badje was weggehaald.

Doodshoofdaapjes

De doodshoofdaapjes joegen op een konijn dat in hun verblijf was beland. Als je foto's van deze aapjes wil maken valt op dat ze geen moment stilzitten.



Het meest schokkende wat we in deze dierentuin, en eigenlijk gedurende de complete reis, zagen was een oma met een naveltruitje.

Maleise beer of honingbeer

Een berensoort die in Zuidoost-Azië voorkomt. De beer eet kleine zoogdieren, vogels, termieten en planten. Opvallend is de gele vlek in de nek en de licht gekleurde snuit.

Otters

De otters zaten nogal verstopt in het struikgewas, uiteindelijk kwamen ze toch even tevoorschijn.



Kort nadat we terug waren in Nederland lazen we dat er reuzenpandas in de Edinburgh Zoo waren gearriveerd. Deze dieren schijnen zoveel bezoekers te trekken dat je van te voren moet reserveren om ze te kunnen zien. Je krijgt dan een tijdstip waarop je kunt gaan kijken.

Terug naar huis

Aan alles komt een eind, zo ook aan deze vakantie in Schotland. Dat einde was ook nog een beetje spannend, we moesten de niet geheel onbeschadigde auto gaan inleveren. Aan de linker voorkant van de auto zat een flinke kras. Maar zouden ze daar moeilijk over doen? Volgens de papieren die we hadden meegekregen zat er op die plek al een Medium Scratch.
Uiteindelijk viel het allemaal mee, de auto werd gewoon in deze staat geaccepteerd. We konden probleemloos richting vertrekhal lopen. De terugreis verliep verder zonder bijzonderheden. De koffers waren gewoon met ons mee gevlogen en op zaterdag 13 augustus 2011 rond 11 uur 's avonds waren we weer thuis.

Dag 9: Glen Etive, Loch Etive en meer

Sea Life Aquarium

 Amerikaanse rivierotters

Vanwege het slechte weer zijn we eerst een flink stuk teruggereden richting Oban naar het Sealife Center. De meeste attracties zouden daar overdekt zijn volgens de informatie die we hadden. En dat klopte. Beide verblijven waren overdekt. Het viel dus wel een beetje tegen je loopt er in een kwartier doorheen. Naast een aantal aquaria met vissen hebben ze zeehonden en otters. Het voeren van de otters was wel leuk.



De otters die ze in The Scottish SEA LIFE Sanctuary hebben, zijn Amerikaanse rivierotters. In 2008 hebben we in het Rocky Mountains National park in Colorado een rivierotter in het wild gezien. Dat beest ging zo snel op de vlucht dat het ons niet is gelukt om er een foto van te maken. We hebben toen nog een tijdje zitten wachten in de buurt van de plaats waar de otter zat, maar hij kwam niet meer tevoorschijn.

Loch Creran

Na het voeren van de otters zijn we nog gaan kijken bij het voeren van de zeehonden. Een meeuw die al een tijdje in de buurt zat vloog er af en toe tussendoor en at een hapje mee van de vissen die de zeehonden kregen. Die meeuw bleek daar elke dag te zitten. Met het voeren van de zeehonden hadden we eigenlijk alles wel gezien en we zijn daarom weer vertrokken in noordelijke richting. 

Het opvangcentrum bestaat nog steeds, maar is sinds 2018 gesloten voor het publiek.

Een stukje ten noorden van het aquarium kwamen we opnieuw langs Castle Stalker waar we een dag eerder ook al hadden gestaan. Nu was het slecht weer, en daardoor leek het plaatje meer op de beelden uit Monty Python. We hebben geluncht in het café bij de parkeerplaats met uitzicht op het kasteel.

 Castle Stalker
 Uitzicht bij Castle Stalker

Glen Etive en Loch Etive

Vanaf de A82 loopt er een ruim 20 km lange single-track road door Glen Etive naar het noordelijke uiteinde van Loch Etive. Een single-track road is een smalle weg met slechts één rijstrook. Er is echter geen eenrichtingsverkeer op deze wegen. Deze wegen hebben uitstulpingen die het mogelijk maken om even te stoppen zodat een tegenligger kan passeren. In de meeste gevallen kun je de volgende passing place al zien liggen. Een enkele keer is dat niet het geval en dan kan het best lastig worden.
We waren al eerder bij het andere uiteinde van Loch Etive geweest toen we de Connel Bridge overstaken.

Loch Etive

We hebben een klein stukje gelopen langs Loch Etive. De regen en de vele muggen maakten de wandeling niet aangenaam. Bij het begin keken we nog even raar op van een man die met een klamboe hoedje rondliep. Maar al snel begrepen we dat hij beter was voorbereid op de situatie ter plaatse dan wij.
Rond het pad zaten veel zwarte naaktslakken.

Edelherten

 Edelherten

Toen we wegreden bij Loch Etive zagen we al vrij snel links van de weg in een weiland een gewei van een hert boven het gras uitsteken. Tijdens onze vakantie vorig jaar in Amerika zagen we vrijwel elke dag wel ergens een hert langs de weg. Dit was voor deze vakantie de eerste. Een stukje verderop bij Dalness zagen we een heleboel herten.

Edelherten

Glen Etive

Op de terugweg hebben we nog een paar foto's gemaakt in Glen Etive.

Glen Etive

Kinlochleven en Ballachulish

Daarna zijn we nog op zoek gegaan naar een mooi uitzichtpunt bij Kinlochleven over Loch Leven. Met enige moeite hebben we dat uitzichtpunt gevonden. Het regende echter zo hard dat we nauwelijks iets konden zien.

 Loch Leven

Uiteindelijk zijn we teruggegaan naar Hotel Ballachulish.

 Ballachulish