Dag 16: Boottocht Stromness - Scrabster

Vertrek van Mainland

Donderdagochtend, 11 augustus, zijn we weer met de boot vertrokken vanuit Stromness naar het Schotse vasteland. Het was mooi weer en dat leverde een mooie laatste blik op Mainland op.

Stromness

Vuurtorens

Na het vertrek uit Stromness komen er meteen een paar vuurtorens in beeld.
De vuurtoren die op de noordpunt van het eilandje Graemsay staat en de vuurtoren in het noorden van Hoy.

Vuurtoren Graemsay
Vuurtoren Hoy

Hoy

Hoy is het Orkney-eiland met de hoogste heuvels. In vergelijking met de Schotse hooglanden stelt het allemaal niet zoveel voor, maar in de zon zag het er wel mooi uit. Op de foto's hieronder de noordkant van Hoy, net voordat The Old Man of Hoy weer in zicht kwam.

Hoy

Old Man of Hoy

Op de heenweg regende het nogal toen we hier langs voeren, nu hingen er donkere wolken boven Hoy, maar het was wel droog. Eerst zag je de rots langzaam tevoorschijn komen, vervolgens leek de vorm steeds te veranderen.

Old Man of Hoy

Hoy

Hoy is het op een na grootste eiland van de Orkney eilanden. De 481 meter hoge Ward Hill is het punt van de eilandengroep. Hieronder een aantal foto's van onze tocht langs Hoy.

Hoy

Tijdens de overtocht was het mooi weer, blauwe lucht en hier en daar een paar stapelwolken. De foto's zijn misschien een beetje misleidend, want de tocht van Stromness naar Scrabster is zo kort dat er altijd land in zicht is.

Rustig weer tijdens overtocht

Dunnet Head

Dunnet Head is een schiereiland dat het meest noordelijke puntje van het vasteland van Groot-Brittannië omvat.
De vuurtoren van Dunnet Head staat op een 90 meter hoge klif van Easter Head. De 15 meter hoge vuurtoren is in 1831 gebouwd door Robert Stevenson, de grootvader van de schrijver van onder andere Schateiland en The Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde, Robert Louis Stevenson.

Dunnet Head

En iets dichterbij...



Met het nodige tegenlicht een foto van het stadje Thurso dat vlakbij Scrabster ligt, waar de boot aankomt.

 Thurso

De kust bij Scrabster en de vuurtoren in de zon.

Kust bij Scrabster

En de aankomst van de boot in Scrabster.

Aankomst in Scrabster

Dag 14: Duncansby Head

Duncansby Head

Net voor Tongue ging het mis. Wegens wegwerkzaamheden was de brug over de Kyle of Tongue buiten gebruik. We moesten daarom een flink stuk omrijden over een single track road. Voordat we de weg op mochten moesten we wachten op een caravan uit de andere richting. We verloren hier zoveel tijd dat het ondenkbaar was dat we de boot naar Orkney waarvoor we gereserveerd hadden nog konden halen. Gelukkig leven we in het tijdperk van de mobiele telefoons. Vanuit de auto hebben we de boeking omgezet van de middag- naar de avondboot. Hierdoor hadden we wel een heleboel extra uren te vullen voordat de boot vertrok. We zijn eerst in Thurso gaan lunchen en zijn daarna doorgereden naar Duncansby Head, het uiterste noordoosten van het Schotse vasteland.
Vanaf de parkeerplaats is het nog een eindje lopen naar de Duncansby stacks. Je komt eerst langs een paar diepe kloven.

 Kloven bij Duncansby Head

Op de richels in de kloven zaten veel nesten van vooral meeuwen. Hoewel het broedseizoen bijna ten einde liep zaten er nog heel wat jonge meeuwen op de nesten.

 Jonge meeuwen

Duncansby Stacks

Via een korte wandeling door een paar weilanden krijg je een prachtig uitzicht op de Duncansby Stacks, twee spitse rotspunten in zee. De rots met de opening, rechts voor de Stacks heet Thirle Door.
Toen we aankwamen was het erg mistig. Maar al snel brak de zon door en waren de rotsen goed te zien.

Duncansby Stacks

In zee zwom een groepje zeehonden.

 Zeehonden bij Duncansby Stacks

De wandeling naar de stacks begint bij de vuurtoren. Op de terugweg hebben we een stukje afgesneden door via enkele weilanden te lopen.

Duncansby Head

Muckle Skerry

De vuurtoren die in de verte is te zien is de vuurtoren van het eilandje Muckle Skerry. Dit eiland hoort bij de onbewoonde Pentland Skerries. Skerry is de naam voor een rotsachtig eiland dat te klein is om bewoonbaar te zijn.

Muckle Skerry